De oorspronkelijke kerk uit 1610 werd in 1811 aan de katholieken gerestitueerd. Op initiatief van pastoor Andreas de Louw werd de kerk in 1880 door Weber gerestaureerd en bleef slechts de zestiende-eeuwse toren bewaard. Webers kerk werd op zijn beurt grotendeels vervangen door een ontwerp van architect H.W. Valk uit 1929-1931. De kerk werd wederom gesloopt, maar ook ditmaal bleef de toren behouden. Kenmerkend voor deze kerk is de lage goothoogte van het middenschip. Voor de lichttoetreding werden daarom de travee?n aan weerszijden op drie plaatsen verhoogd met topgevels tussen de steunberen. In deze topgevels werden grote spitsboogvensters met gemetseld maaswerk geplaatst. Het schip wordt in het interieur afgesloten met een triomfboog, die zich aan de buitenzijde manifesteert als een topgevel met kleine klokkenstoel, waartegen het lagere presbyterium met driezijdige abside is aangebouwd. De aanzet van het presbyterium is ook de plaats waar de dwarsbeuken ontstaan. Haaks op de dwarsbeuk aan de noordzijde is een sacristie gebouwd. Aan deze zijde is het kerkterrein ommuurd. Aan de zuidzijde is de vierde travee uitgebouwd tot aan de voorzijde van de dwarsbeuk. Het doorlopende dak van het schip heeft hier een goothoogte van circa 3.50 meter.