Deze kerk werd gebouwd ter vervanging van een Waterstaatskerk uit 1860, ontworpen door de architect Wennekers. In het grondplan heeft deze kerk enige gelijkenis met de Michaelkerk in Beek en Donk, zeker voor wat betreft de vormgeving van het westwerk. Deze kerk is echter forser geproportioneerd en heeft daardoor een groter grondoppervlak. Het middenschip is hoger en heeft de functie van een lichtbeuk, wat het gebouw een meer basilicaal karakter geeft. De hogere scheibogen en gordelbogen vereisten de toepassing van steunberen aan de buitenzijde. Belangrijk was dat de plattegrond beantwoordde aan de christocentrische liturgie, met het liturgisch centrum in het midden van de viering. De vieringtoren werd voorzien van een tentdak. Ook bij deze kerk van Valk wordt het karakter van het gebouw mede bepaald door de lage goothoogte en de grote dakvlakken van zadeldaken en lessenaardaken, gedekt met rode pannen. De bouwpastoor was pastoor W.F. Amse, voor wie ook de pastorie werd gebouwd in de onmiddellijke omgeving van de nieuwe kerk. De eerste steen van de nieuwe kerk werd gelegd door mgr. Th. Huurdeman, vicaris-generaal van het aartsbisdom. De bouw van kerk en pastorie verliep niet vlekkeloos. De druk van de economische crisis en de oorlogsdreiging speelde een grote rol tijdens het bouwproces. De kerk werd op 23 december 1934 ingewijd. Op de zijpanelen van enkele van de kerkbanken is een afbeelding te zien van een valk en een kerk. De Amsterdamse schilder Jac. Ydema heeft rechtstreeks op de ruwe handvorm baksteen muurschilderingen aangebracht met voorstellingen van profeten, evangelisten, apostelen en kerkvaders. De kerk is een rijksmonument.